Şiir Nefestir

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Çok güzel yazıyorsun. Çok başarılısın. Üstadım olur musun?

+Oo dur orada. Ben henüz üstad olabilecek kadar yetiştirmedim kendimi. Keşke olabilsem. 8 yıldır yazıyorum ama hala çömezim. Geldiğim raddeye bak.

Birkaç dakika sonra…

+Susarsan, kaybedersin.

-İlk bilgiyi verdin bile bi’ de “Ben daha üstad olamadım.” diyorsun.

+Yok yahu. Ama birlikte yetiştirebiliriz kendimizi.
Ben seni yetiştiremem ama beraber büyürüz şiir denen yolda.
Olabilir yani.

-İnşallah çünkü şiir yazdığım zaman her şeyi unutuyorum.

+Ne mutlu sana.
Keşke ben de öyle olabilsem.
İşin acı tarafı da bu zaten. Şiir yazarken her şeyi hatırlıyorum. Film şeridi gibi. Canım yanıyor.
Ama yazmazsam da boğuluyorum.
Yazmak oksijen tüpü gibi bana göre.
İdare ediyorum, yaşayabilecek kadar nefes sağlıyor.

-Deme öyle ama ya yaşarsın, şiir seni hayatta tutar bence.

+Umarım. Bir süre daha nefes alacağım, öyle gözüküyor.

Tuğba Karademir & Ozan Bayram / Şiir Nefestir

02:50

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s