Şiir Nefestir

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Çok güzel yazıyorsun. Çok başarılısın. Üstadım olur musun?

+Oo dur orada. Ben henüz üstad olabilecek kadar yetiştirmedim kendimi. Keşke olabilsem. 8 yıldır yazıyorum ama hala çömezim. Geldiğim Okumaya devam et

Reklamlar

Ayna Sohbetleri II


-Vee yine berbat bir kabusla berbat bir güne “Merhaba” dedim. Yani arkadaş hani derler ya “Tam unutmuşken olacak iş mi?” diye. Aynen o hesap. 
Siz hiç elleriniz titreyerek, kalbiniz göğsünüzü parçalarcasına atarken saçlarınız terden yüzünüze yapışmış bir vaziyette ve ağlayarak uyandınız mı? Sonra derin bir acı… Ölünün arkasından tutulan yas gibi 1 dakikalığına kendinize gelemeyip saygıdan veya sövgüden öylece kalakaldınız mı?+Ah şapşal… Belki Okumaya devam et

Yolumuz uzun

Şimdi şöyle bişey var; hayatımın belki de en berbat sabahına uyandım ve yanımda sadece 3 dostum var. Kardeşim dediğim çoğu insanın fos çıkması üzücü ama bu hiyerarşik bi durum. Kazık yediğimde üzülüp yas tutmak yerine ‘Ellerinize sağlık pek leziz’ demeyi öğrendim. Umursamaz ve ukala deniyor ya bana, sebebini bilen yok ki aranızda. Ki ukala değilim, hak edene hak ettiği muameleyi gösteriyorum. Ve şuan ailem, asyam ve dostlarım dışında kimse umrumda değil. Ah bir de neyse. Bunu neden

Okumaya devam et

Babam

Arkadaş araba 180’le giderken başımı camdan çıkarıp gözlerimi yumup hayal kurmaya bayılıyorum. O rüzgarı avuçlamak falan, bambaşka bi his. Rüzgarla müzik çaldım, parmaklarıma değmesi eşsizdi ve ben ciddi bir “beyin fırtınası” yaşadım. Neler düşündüm, ne ilhamlar geldi. Yazmaya başlasam sabaha dek durmam.

-Başlıyorum.  

Ben babama çok düşkünümdür. Öyle böyle değil. O benim en büyük destekçim, ilk aşkım, her şeyim. Sevdiğim ilk adam. En sevdiğim… Bu aralar ona gün içinde “Seni çok özledim babacım” diye mesaj atıyorum. Çünkü tuhaf ama acayip özlüyorum. O benim en büyük destekçim. Bu gece arabada dizine oturdum, camdan başımı çıkardım, bi ara babama dönüp “Şaka maka baya büyüdün baba ya” dedim, güldü. Bizi tanıyanlar bilir, babam Okumaya devam et

Bi bak hele bak.

Arkadaşlar anlıyorum, okuyorsunuz, beğeniyorsunuz. Hoşunuza gidiyor veya gitmiyor. Hoşuna gidenler paylaşmak istiyor. Anlarım. Amenna. Ama gidip de adımı yazmadan paylaşırsanız bu ciddi bi suç. Üstelik kendi adını yazabilecek kadar karaktersiz insanlar da var. Bu haksızlık. Bu aşağılık bir davranış.
Ya hepsini geçtim emek hırsızlığı be kardeşim. Duygu hırsızlığı. O yazdıklarım benim sızılarım. Benim gözyaşlarımın ürünü. Uyuyamadığım, solumu parçalarcasına ağladığım gecelerin ürünü lan bu şiirler. Adam kalkmış bir de “yaratıcıyım, dilim keskin” bilmem ne yazmış. Bugün gördüm ayar oldum. Cidden bak. Lan benim kanım, benim sızım, benim solum. Kızlara hava atıcam diye kendini yırtmana ne gerek var kuzum?
Üstelik telif hakkı da bana ait bunların. Dava açsam adamın donuna kadar alacağım, haberi yok şuursuzun. Hakkaten çok sinirlendim.
Bunları üstüne alınacak insanlar belli, başkaları çıkıp da bana atarlanmasın. Üstüne alınan varsa zaten ben o adamdan şüphelenirim arkadaş.
Akıllı olun, duygularımı çalıp da üstünüze giymeyin. Zararlı çıkan siz olursunuz.
Saygılar…
Tuğba Karademir