Tükenmişliğin sesi

Yo, hayır.
Sandığınız kadar cesur değilim ben.
Güçlü falan da Okumaya devam et

Reklamlar

Bu yetimlik canıma yetti.

Ömrümün baharı…

Bu kez hiç savunmasız teslim oldum sana.

Fakat bu aşk, fazla soğuk.

Dün ölmüş bir bebek gibi.

Sen, az uzaksın bana.

Bu kez, zor olacak, bir kez daha.

Hasret, midemi ağrıtıyor.

Heyecan; ellerimin zelzelesi.

Bak ben kıvranıyorum, parçalıyorum solumu.

Özledim işte o doyamadığım sesi.

Zaman ilaç olmadı işte.

Zaman; zehirdi.

Zamanla ölüme terk etti.

Sen benimsin, ben senin.

Bu yetimlik canıma yetti.

Çok bir şey istemedim ki senden sevgili;

Gözleri sen bakan bir bebek,

Bir de işte; bir ömür sevilmek!

Tüm yollarımın çıkış kapısı,

Bu yol da beni sana getirdi.

Hadi, sil artık gözümdeki yaşı.

Solumdan fazla kan sızdı.

Ben “Sen” kaybından ölmeden,

“Oksijenim” dediğim nefesini,

Daha fazla esirgeme sevdiğinden…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tuğba Karademir

Artık çal kapımı

Unutmadın, biliyordum.

Biliyordum!

Ben de unutmadım sevgilim.

Her yağmurda hala sana muhtacım.

Hala her gece camda yolunu gözlüyorum,

Ve hala kokunu özlüyorum.

Lütfen, bak ‘ben’ lütfen diyorum

Artık çal kapımı.

2 çiçek, bi çikolata da istemez.

Sen iste beni babamdan Allah’ın izniyle, yeter.

Hadi bebek gözlüm,

Çok yoruldum, sensizlik kabir azabından beter.

 

Tuğba Karademir